Πολιτισμός

Την Δευτέρα 18 Απριλίου 2016, κυκλοφορεί από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία βιβλίο μου με τίτλο Ο Λόρδος Βύρων στην Αττική, στο οποίο περιέχεται και η παρθενική ομιλία του Μπάιρον στην Βουλή των Λόρδων. Στην εκείνη την ομιλία (27.2.1812) είχε ταχθεί κατά της θανατικής ποινής σε βάρος των εξεγερμένων κλωστοϋφαντουργών του Νότιγχαμ, γνωστών και ως Λουδιτών.

Αλλά και όταν βρέθηκε εκτός της Βρετανίας, πρώτα την περίοδο 1809-11, και στη συνέχεια από το 1816 μέχρι το θάνατό του στο Μεσολόγγι, ο Λόρδος Βύρων εξέφρασε με πολλούς τρόπους τις ριζοσπαστικές και διεθνιστικές του ιδέες. Continue reading “O Μπάιρον προστάτης προσφύγων και ελευθερωτής αιχμαλώτων.Του Πάνου Τριγάζη” →

Η λυσσαλέα προπαγάνδα για την ποθούμενη κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», και ιδιαίτερα του μεγάλου συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, είναι προφανές ότι επιδιώκει να στριμώξει τον ΣΥΡΙΖΑ και τις προοπτικές τού να αγγίξει ένα καθαρά μεγάλο ποσοστό. Με τελική κατάληξη να βάλει, επιτέλους, σε αγκύλες την 6μηνη απόπειρα αριστερής διακυβέρνησης. Continue reading “Οι μετεκλογικές συνεργασίες σαν αντανάκλαση συσχετισμών. Του Ανδρέα Μπεντεβή*” →

Λίγο πριν μπω στο αεροπλάνο για Κωνσταντινούπολη, χαζεύοντας στο βιβλιοπωλείο του αεροδρομίου, έπεσα πάνω του: Αχμέτ Ουμίτ, Έγκλημα στο Πέρα (εκδόσεις Πατάκη). Ιδανικό βιβλίο για συντροφιά σ’ αυτό το ταξίδι, σκέφτηκα. Και μπήκα μαζί του στο αεροπλάνο.
Λοιπόν σήμερα θέλω να σας μιλήσω γι’ αυτό το «α λα τούρκα» αστυνομικό μυθιστόρημα. Όχι ως ειδικός. Ούτε της λογοτεχνίας γενικά ούτε της αστυνομικής ειδικά. Αγαπώ την Αγκάθα Κρίστι, τον Ρέιμοντ Τσάντλερ, τον Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Μ’ αρέσει να αφήνομαι να με παρασέρνουν στη με μαθηματική ακρίβεια διαδρομή που έχουν σχεδιάσει για τον αναγνώστη, από το έγκλημα, μέχρι την στιγμή του θριάμβου, δηλαδή την εξιχνίασή του. Ο θρίαμβος βέβαια είναι πραγματικός όταν ο αναγνώστης δεν έχει ανακαλύψει τον δολοφόνο, πριν το κάνει ο ίδιος ο συγγραφέας. Μ’ αρέσει όμως η αστυνομική λογοτεχνία να είναι πρωτίστως λογοτεχνία. Η Π. Ντ. Τζέημς σημειώνει πως «…οι αναγνώστες αναζητούν μυθιστορήματα μυστηρίου τα οποία προσφέρουν την ικανοποίηση μιας πλοκής που πείθει, αλλά να μπορούν δικαίως να τα απολαμβάνουν ως σοβαρά μυθιστορήματα». Continue reading “Αστυνομική λογοτεχνία α λα τούρκα” →

Ο Πολιτισμός (Civilization) και η ώς έναν μεγάλο βαθμό η συνώνυμη έννοιά του, η Κουλτούρα (Culture) βασίζονται στις λατινικές και ελληνικές λέξεις αντίστοιχα, Civis (Πόλη) και Cultura (καλλιέργεια), με την μόνη έννοια που είχε τότε η παραγωγή σαν καλλιέργεια γης. Η λέξη “πόλη” έχει προέλευση από το ρήμα πέλω που σημαίνει “συναναστρέφομαι” δημιουργώντας έτσι το κύριο χαρακτηριστικό του Πολιτισμού, που είναι η ανθρώπινη συναναστροφή και συνύπαρξη. Continue reading “Πολιτισμός και παραγωγική ανασυγκρότηση. Του Νίκου Ρόη*” →

Η γηραιά Ευρώπη θυμήθηκε το προπατορικό αμάρτημα της άγουρης νιότης της και αποφάσισε να συναντηθεί και να αναμετρηθεί μαζί του. Το πρόβλημα της στυφής και ξυνής γιαγιάς μας, είναι το δροσερό και νεανικό πρόσωπο μιάς αριστερής ήβης, που απεχθάνεται και τρομάζει.(Τι νέα από το μέλλον θα μας φέρει?)
Γιατί κακά τα ψέμματα, το μέλλον μέχρι σήμερα, προδιαγράφει και ορίζει η βαρυά σκιά του Liberale * πολιτικού φληναφήματος, αφού αυτό ξέρει να κάνει καλά και αυτό κάνει το Γερμανικό φληνάφημα στην ήπειρο ολόκληρη.Η ανοησία αυτή ενισχύεται από αλλαζονική μεγαλομανία (arrogan).Αυτή μόνο σε εκφασισμό του λαϊκού φρονήματος στους δρόμους της Βαϊμάρης μπορεί να μας οδηγήσει, σε καμμιά όμως περίπτωση δεν μπορεί στον εκδημοκρατισμό να μας πάει.Η ιστορία το έχει ήδη αποδείξει .Οποιος γνωρίζει αυτή την πτυχή της, γνωρίζει και την πορεία των γεγονότων που οδήγησαν ως εκεί.
Σ΄αυτό το κλίμα ο Ελληνικός λαός έδοσε την δική του απάντηση, προκειμένου να διεκδικήσει τα δικά του Ιερά και όσια , της Εθνικής κυριαρχίας, της κοινωνικής αξιοπρέπειας και της Δημοκρατίας στον κόσμο και την ήπειρο, πού βρέθηκε να γεννηθεί η χώρα, η χώρα που κουβαλάει το προπατορικό της Ευρώπης αμάρτημα. *1. Αυτό βεβαίως στιγμή δεν εμπόδισε τους Ελληνες για μια ακόμη φορά στην Ιστορία τους, αλλά και στην παγκόσμια ιστορία της φυλής μας, των Εθνών και των λαών της γής, να δείξουν το δρόμο προς την ελευθερία και να αφουγκραστούν τη θέληση και την ελπίδα των συνοδοιπόρων της ηπείρου λαών. Ετσι λοιπόν με πίστη και απόφαση η μικρή Ελλάδα στάθηκε απέναντι στους Ιησουίτες ηγεμόνες του 21ου αιώνα, για να βροντοφωνάξει και να απαιτήσει το δίκαιο της, το δίκαιο των ανθρώπων και των λαών, μέσα από το στόμα του Εθνικού της εκπροσώπου.Του Ελληνα πρωθυπουργού.
1. Οι χειρισμοί αλλά και η διαχείριση του Εθνικού προβλήματος από τον Ελληνα πρωθυπουργό: α) Αποδόμησαν και απενεργοποίησαν τις βυσσοδόμες και αδηφάγες θεωρίες για παιχνίδια ,κρυφές ατζέντες και της φαιδρότητας το ανάγνωσμα συνολικότερα. β) Εθεσαν τα όρια του ανθρωπίνως δυνατού, στο πλαίσιο της λογικής, απέναντι στις αιτιάσεις και τις καπιταλιστικές αξιώσεις της Λερναίας Υδρας της Ευρωπαϊκής ηγεμονίας, εκ Γερμανίας ορμώμενης. γ) Αξιολόγησαν τις εθνικές και ανθρώπινες αντοχές, με βάση τα πραγματικά και κοινωνικά δεδομένα. δ) Απέδοσαν και επανέφεραν στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης την αναγκαιότητα της αποκατάστασης της λειτουργίας της δημοκρατίας, αλλά και των θεσμών, που απορρέουν από αυτήν. ε) Απέτρεψαν κάθε παραπέρα κίνδυνο εξανδραποδισμού και εκφυλισμού της Εθνικής προσπάθειας, από την υπονόμευση την οποία αυτή υπέστη, κατά το προ του Δημοψηφίσματος διάστημα. στ) Επανατοποθέτησαν στο τραπέζι του διαλόγου το βαρύ θέμα της διευθέτησης τους χρέους, αλλά και της αναγκαιότητας της αναπτυξιακής προσπάθειας, μέσα από ένα παραγωγικό προς αυτή την κατεύθυνση πακέττο. Αποτέλεσμα ήταν, να δημιουργηθεί ένας ουσιαστικός διάλογος στα ζητήματα αυτά, που θα αναδείξει την ένταση και την έκταση τους, όπως ήδη έχει διαφανεί,ώστε να ξεκινήσουν οι απαραίτητες για την αντιμετώπιση τους διεργασίες και προτάσεις. ζ)Εσπειραν εκείνο το μικρό αλλά αποτελεσματικό σποράκι, που έχει κάνει ήδη τη διαφορά, του χθές με το σήμερα, τη διαφορά των αξιών και των παρακαταθηκών, που στα δύσκολα ακολουθούν τούτο το γένος του ήθους και των μαχών.Το σποράκι, που ανέδειξε την για πρώτη φορά αμφισβήτηση αυτού του άνυδρου οικονομοκού Ευρωπαϊκού κατεστημένου,όπου πρόσφατα και με απροσμέτρητο θράσος ονομάτησε τα προηγούμενα κόμματα, τα οποία κυβέρνησαν τον τόπο <<παλαιό σύστημα>>, σε αντιδιαστολή και καλά με αυτούς, που εκπροσωπούν << το νέο>>.
2. Το νέο ,που προσπαθούν να συνδέσουν και να ταυτίσουν με τη διακυβέρνηση Σύριζα, για να μας πούν μετά, πόσο φιλελεύθερος έγινε ο Σύριζα, η πόσο ενδόσανε αυτοί στην αριστερή προοπτική, ανάλογα με την φορά του ανέμου στο Ευρωπαϊκό σπίτι του άκρατου δημοσιονομικού παρασιτισμού .Η απόλυτη διαπόμπευση δηλ. κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας, κάθε αξιοπιστίας περί τα πολιτικά τεκταινόμενα.
Και βεβαίως η συμφωνία που συνομολογήθηκε, αφού υπογραφές δεν έχουν ακόμη μπεί, ούτε Οικονομικά βιώσιμη, ούτε κοινωνικά δίκαιη μας προέκυψε. Αυτό φυσικά μόνο έντιμο δεν είναι από την πλευρά των δανειστών. Αντίθετα είναι απολύτως τυχοδιωκτικό,επιθετικά δημοσιονομικό,κοινωνικά παντελώς άδικο και εκδικητικό ως εργαλείο η και ως αποτέλεσμα, μετά από τη μακρά προσπάθεια του πενταμήνου.Διότι ο Καπιταλισμός επιβάλλεται όπου η Λογική τελειώνει.Κατά συνέπεια η κατάσταση από πουθενά δεν σηματοδοτεί διαχειρισιμότητα των όρων ,τόσο ως προς το πλαίσιο, όσο και ως προς το περιεχόμενο.Το ερώτημα που τίθεται είναι: πως μπορεί η χώρα να ανταποκριθεί σε τέτοια ζητούμενα.Ισως με όσο γίνεται αποτελεσματικά εργαλεία, που θα καταφέρουν ν΄αντιπαλαίψουν το πακέττο των μέτρων.Αυτά λοιπόν δεν μπορεί να είναι τίποτα περισσότερο, η τίποτα λιγότερο, από τη μελέτη του στόχου και του αποτελέσματος τους, με μέτρα που θα μπορούν να εξισορροπίσουν το πολύ αρνητικό αποτέλεσμα, όπου είναι εφικτό.Οπου όμως αυτό είναι προς το παρόν ανέφικτο, θα πρέπει να κερδηθεί χρόνος , σε συνδυασμό και με τις εξελίξεις στην υπόλοιπη Ευρώπη, εντός του Φθινοπώρου, για να ξαναμπούν στο τραπέζι, με στόχο την αναθεώρηση τους προς την καλύτερη δυνατή κατεύθυνση, αλλά και την συνολική αναθεώρηση της συμφωνίας,αμέσως μετά την προβλεπόμενη αναθεώρηση.
Για την ιστορία όμως των πραγμάτων και της δύσκολης εποχής, που η χώρα συνολικά βιώνει, αλλά και για την διάσταση των πρωτόγνωρων καταστάσεων που αναγνωρίζουμε στο διάβα του μικρού τούτου Εθνους, αξίζει να γίνει μια σύντομη αναφορά σε όσους αναλάβανε το βάρος της ευθύνης και των δυσκολιών της.
3. Για να το κατανοήσουμε όμως και πρακτικά,νομίζω θα πρέπει να ρωτήσουμε ο καθένας μας χωριστά τι θα έκανε ο ίδιος στη θέση της εθνικής αντιπροσωπείας μέσα σε μια πραγματικότητα αντιφάσεων.
Στο σημείο αυτό ας προσπαθήσουμε να αντικρύσουμε τις συμμετέχουσες πλευρές.Από τη μία ο προεξάρχων Δημοσιονομικός Ευρωπαϊκός Ηγεμονισμός,από την άλλη η Ελληνική αντιπροσωπεία.
Η δεύτερη από θέση αρχών και αξιών αντιμετώπισε το παντοδύναμο της Ε.Ε. Ιερατείο.Επέδειξε α) Ανιδιοτέλεια,γιατί δεν πάλαιψε μόνο για τον εκδημοκρατισμό θεσμών και λειτουργιών, αλλά και γιατί υπερασπίστηκε σθεναρά την επιβίωση του Ελληνικού λαού και της εθνικής του αξιοπρέπειας.β) Καθαρότητα μέσα από λόγο σθεναρό,που αντιστάθηκε στους δομημένους και προκατασκευασμένους εκβιασμούς.γ)Αυτοθυσία ,γιατί έθεσε εαυτόν σε σοβαρές και αβέβαιες δοκιμασίες,την ίδια στιγμή που έφερε στους ώμους της το βάρος ενός ολόκληρου λαού .δ)Αναγνώριση λαθών και παραλείψεων, αφού η διαδικασία για πρώτη φορά έλαβε χώρα στα χρόνια της βιωμένης πλέον πενταετίας.
Αυτός ο αγώνας ας γίνει ευχή , να φέρει αποτέλεσμα .Γιατί κάθε νύχτα φέρνει το ξημέρωμα, αλλά και γιατί αυτός ο σπόρος μάλλον φύτρωσε, η έτσι τουλάχιστον οι εξελίξεις προδιαγράφουν (κινητικότητα σε Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία).
Μένει ωστόσο να δούμε αν το δίκαιο της Αντιγόνης*2, θα συναντήσει το μύθο της Ευρώπης και αν, θα καταφέρει να τη δικαιώσει, αφού το αναγνωρίσει.

4. *Ο μύθος της Αρπαγής της Ευρώπης έχει μία ιδιαίτερη σημασία, συμβολίζει αφενός τις μυθολογικές ρίζες της Ευρώπης σε σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό και αφετέρου τη δημιουργική περιπέτεια που αποτελεί η ενοποίηση της Ευρώπης.
Ο μύθος αναφέρει ότι ο Δίας είδε την Ευρώπη,κόρη του Αγήνορα,
_βασιλιά της Φοινίκης (σημερινός Λίβανος) και αδελφή του Κάδμου, να παίζει με τις φίλες της στις ακτές.
Μαγεμένος από την ομορφιά της μεταμορφώθηκε
σε ένα πάλλευκο και πανέμορφο ταύρο και την πλησίασε γαλήνιος ενώ η αναπνοή του μύριζε τριαντάφυλλο.
Η πραότητα του ξεγέλασε την Ευρώπη που κάθισε στη ράχη του, τότε ο ταύρος έγινε ορμητικός, ρίχτηκε στη θάλασσα με το υπέροχο φορτίο του και με τη συνοδεία των δελφινιών, έφθασε στην Κρήτη.
Ο Δίας πήρε την Ευρώπη που πλέον είχε καταλάβει , και την οδήγησε στο Δικταίο άντρο, την σπηλιά στο οροπέδιο του Λασιθίου, εκεί που είχε γεννηθεί και μεγαλώσει.
Το σπήλαιο όπως είναι σήμερα.
Από την ένωσή τους γεννήθηκαν ο Μίνωας, ο Ροδάμανθυς και ο Σαρπηδώνας.
Η Ευρώπη πήρε σύζυγο της το βασιλιά της Κρήτης Αστερίωνα τον οποίο και έπεισε να υιοθέτησε και τα παιδιά που είχε αποκτήσει αυτή από το Δία.
Μετά τον θάνατο του Αστερίωνα ο μεγαλύτερος από τα δύο παιδιά, ο Μίνωας έγινε ο βασιλιάς της Κρήτης.

————————————————————————————————————-

* Φιλελευθερισμός.
*1 Ο μύθος της Αρπαγής της Ευρώπης εκφράζει την κοινή κληρονομιά των Ευρωπαίων, το ελεύθερο κι ανήσυχο πνεύμα, την κινητικότητα και τα συναισθήματα, την συνάντηση πολιτισμών.
Ο μύθος απασχολεί ερευνητές της ανθρωπολογίας και της σημειολογίας αλλά και εμπνέει καλλιτέχνες.
Η πλούσια έκφραση και ερμηνεία του εκφράζουν ακριβώς την πολυπολιτισμικότητα των Ευρωπαίων και τις κοινές βάσεις του πολιτισμού τους.
*2. Αναφέρεται στην τραγωδία του Σοφοκλή<<ΑΝΤΙΓΌΝΗ>>.

Ήρθε η ώρα του μεγάλου ΟΧΙ
Ο Ελληνικός λαός την επόμενη Κυριακή στο δημοψήφισμα λέει ΟΧΙ.
Λέει ΟΧΙ στις προτάσεις των δανειστών που προβλέπουν απάνθρωπα μέτρα λιτότητας.
Λέει ΟΧΙ στα μνημόνια εξάρτησης και υποτέλειας του ελληνικού λαού
Λέει ΟΧΙ στην διαρκή εξαθλίωση, ανεργία, φτώχεια.
Λέει ΟΧΙ στην κατάργηση της ελεύθερης βούλησης ενός λαού να επιλέγει το παρόν και το μέλλον του Continue reading “Οι άνθρωποι του πολιτισμού λένε ένα μεγάλο ΟΧΙ” →

Γιατί σιωπούν οι ποιητές; με ρώτησε χτες ένας φίλος.
Στην ουσία δεν σιωπούν ποτέ…

Αντιστέκονται, μαζεύουν τα κομμάτια, τους συνειρμούς, τις σκέψεις, τα όνειρα και ξεκινούν για τα μεγάλα ταξίδια. Πολλές φορές ο ήχος της σιωπής τους δεν γίνεται αντιληπτός απ’ τους άλλους που καταντούν συχνά κύμβαλα αλαλάζοντα. Θυμούνται και βιώνουν ακόμα τον εκφασισμό της Continue reading “Γιατί σιωπούν οι ποιητές; Της Καίτης Στυψανέλλη” →

Continue reading “« Το όνομα μου είναι Rachel Corrie»” →

Η Επέλαση των Βαρβάρων (2003) του Ντενίς Αρκάν, μία από τις καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα θα προβληθεί, με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση στη Λέσχη «Δρόμοι Φιλίας και Πολιτισμού» (Φερών 3, Πλατεία Βικτωρίας) το Σάββατο 13 Ιουνίου 2015 στις 20.15.
Προλογίζει την ταινία – Συντονίζει τη συζήτηση μετά το τέλος της προβολής ο Γιάννης Καραμπίτσος (σκηνοθέτης, κριτικός κινηματογράφου και μοντέρ).
[Η επιλογή των ταινιών γίνεται από την ανοιχτή συντονιστική ομάδα της κινηματογραφικής λέσχης των «Δρόμων Φιλίας και Πολιτισμού» που αποτελείται από τους Γιάννη Ζήβα, Δημήτρη Ζεβόλη και Γιάννη Καραμπίτσο.]

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ
LES INVASIONS BARBARES
Κοινωνική 2003 | Έγχρ. | Διάρκεια: 99′
Καναδογαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ντενίς Αρκάν με τους: Ρεμί Ζιράρ, Στεφάν Ρουσό, Μαρί Ζοσέ Κροζέ, Ντοροτέ Μπεριμάν, Ντομινίκ Μισέλ, Λουίζ Πόρταλ
Ο άρρωστος Ρεμί, λίγο πριν υποκύψει στη θανάσιμη ασθένεια που τον χτύπησε, συμφιλιώνεται με τον απόμακρο γιο του, ο οποίος συγκεντρώνει κοντά στον πατέρα του αγαπημένους παλιούς φίλους και προσπαθεί να κάνει τις τελευταίες μέρες του όσο το δυνατόν πιο ανώδυνες. Αρκετό χιούμορ και λίγη πίκρα σε αυτό τον άκρως συγκινητικό απολογισμό της γενιάς του ’60, με όλη την παλιοπαρέα που πρωτοείδαμε στην ταινία «Η παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας».
Συνοπτική κριτική (αθηνόραμα)
ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ, ΤΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ. ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ Α΄ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ ΣΤΙΣ ΚΑΝΝΕΣ.
Σκηνοθέτης: Denys Arcand
Σενάριο: Denys Arcand
Φωτογραφία: Guy Dufaux
Μουσική: Pierre Aviat
Βραβεία: Βραβείο καλύτερου σεναρίου και βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ των Καννών. Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 2003 και υποψηφιότητα για το Όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Βραβεία Cesar καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου από τη Γαλλική ακαδημία κινηματογράφου. Βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας από την Ιταλική ακαδημία κινηματογράφου κ.α.
Τοποθεσία: Καναδάς, Γαλλία 2003
Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΝΤΕΝΙΣ ΑΡΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
Έγραψα το σενάριο στη διάρκεια των δυο τελευταίων χρόνων. Είναι ένα θέμα που με απασχολούσε καιρό, αλλά ποτέ δεν είχα καταφέρει να του δώσω μια μορφή που να με ικανοποιεί. Κατέληγα πάντα με σενάρια πένθιμα και καταθλιπτικά. Ώσπου μου ήρθε η ιδέα να ξαναχρησιμοποιήσω τους ήρωες της «Παρακμή της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας». Το χιούμορ ο κυνισμός και το πνεύμα τους μου επέτρεψαν να χειριστώ το θέμα με μια ελαφρότητα που μ’ ευχαριστούσε.
Ευτυχώς όλοι οι ηθοποιοί ήταν εκεί, διαθέσιμοι, κι είχαν όλοι όρεξη να ξαναζήσουν μια νέα περιπέτεια. Προφανώς ο χρόνος είχε κάνει τη δουλειά του κι η ατμόσφαιρα είχε γίνει πιο σοβαρή, οι προθεσμίες της ζωής πιο αναπόφευκτες. Είχε σημάνει η ώρα της αποτίμησης. Ο Ρεμί είναι πεπεισμένος ότι εισερχόμαστε στην εποχή των βαρβάρων. Πιστεύει ότι ο Δυτικός Πολιτισμός, αυτός που γεννήθηκε από τον Δάντη και τον Montaigne πρόκειται να εκλείψει. Για ‘κείνον το σημαντικό είναι να διασωθούν τα έγγραφα, όπως το Μεσαίωνα. Αυτός θα είναι ο ρόλος της Ναταλί, που θα κληρονομήσει τη βιβλιοθήκη του.
Τώρα η αμερικανική αυτοκρατορία είναι η απόλυτη κυρίαρχος του κόσμου. Έτσι ο κόσμος θα πρέπει να αποκρούσει διαρκώς τις επιθέσεις των βαρβάρων που θα είναι ασταμάτητες. Η 11η Σεπτεμβρίου του 2001 ήταν η πρώτη από αυτές τις επιθέσεις, η οποία κατάφερε ν’ αγγίξει την καρδιά της αυτοκρατορίας. Είναι προφανές ότι θ’ ακολουθήσουν κι άλλες.
Αισθάνομαι ολοένα πιο μετέωρος σε σχέση με την κοινωνία που με περιβάλει. Φαντάζομαι ότι αυτό είναι το πιο συνηθισμένο δείγμα των γηρατειών. Η συνεχόμενη επιτάχυνση της ζωής και η οχλαγωγία της δημοσιογραφίας με απωθούν. Οι ταινίες που κατασκευάζονται σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές δε μ’ ενδιαφέρουν πολύ. Αγαπώ τους διαλόγους και τους ηθοποιούς.
Αισθάνομαι ότι οι χώρες θα εκλείψουν. Για τις μελλοντικές γενιές τα σύνορα θα έχουν την τάση να εκλείψουν. Ο γιος του Ρεμί έχει ήδη φτάσει σ’ αυτό το σημείο. Θα υπάρχουν οι αμερικανοί πολίτες και οι υπόλοιποι. Από την οπτική γωνία της Ουάσινγκτον, οι Γάλλοι, οι Βούλγαροι ή οι Ιάπωνες είναι όλοι το ίδιο. Όλοι βάρβαροι.
Ντενίς Αρκάν (Denys Arcand)

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΤΕΝΙΣ ΑΡΚΑΝ
Το 2000 σκηνοθετεί το Stardom, που αντανακλά την εμμονή για διασημότητα και την εκμετάλλευση που τη συνοδεύει. Πρώτη καναδέζικη ταινία που παρουσιάζεται ως επίσημο κλείσιμο στο Φεστιβάλ Καννών, επιλέγεται επίσης για το Φεστιβάλ Λονδίνου, του Τορόντο και του Βανκούβερ, αποσπά το Βραβείο Σεναρίου του Σωματίου Σεναριογράφων της Αμερικής και πωλείτε σε πάνω από τριάντα χώρες.
Το 1996, ο Αρκάν σκηνοθετεί το Joyeux Calvaire, μια τηλεταινία με θέμα τους άστεγους, που φέρνει στο προσκήνιο τον Μπεμουά Μπριέρ και τον Γκαστόν Λεπάζ. Η ταινία τιμάται με τρία βραβεία της Καναδέζικης Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης – Καλύτερης δραματικής Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλύτερου Σεναρίου. Ο Ντενίς Αρκάν σκηνοθετεί, το 1995, την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία στην αγγλική γλώσσα το Love and Human Remains, διασκευή του θεατρικού έργου του Μπραντ Φρέιζερ, ενός από τους πλέον ανατρεπτικούς νέους δραματουργούς του αγγλόφωνου Καναδά. Σκηνοθετεί επίσης, το 1993, μια από τις ιστορίες της σπονδυλωτής ταινίας Montréal vu par…
To 1989, ο Ντενίς Αρκάν σκηνοθετεί το αιχμηρό Ο Ιησούς του Μόντρεαλ, το οποίο επιλέγεται για το Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Καννών, όπου τιμάται με το Βραβείο της Επιτροπής και με το Οικουμενικό Βραβείο. Η ταινία βραβεύτηκε επίσης με 12 Τζίνι και ήταν υποψήφια για Όσκαρ. Το 1987, ο Ντενίς Αρκάν σημαδεύει την εποχή του με την ταινία μεγάλου μήκους Η Παρακμή της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, πρώτη ταινία του γαλλόφωνου Καναδά που προσελκύει πλήθη κοινού, στη χώρα της και στον κόσμο ολόκληρο. Στον Καναδά τιμάτε με 9 Τζίνι και με το βραβείο Μόλσον της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Αποσπά πολλά ακόμη βραβεία στη Γαλλία, την Ιταλία, την Αμερική και τον Καναδά. Νωρίτερα ο Ντενίς Αρκάν σκηνοθετεί δύο ντοκιμαντέρ για το Office National du Film, το Κέντρο Κινηματογράφου του Καναδά. Το On Est au Coton (1970), που ασχολείται με την κατάσταση των εργατών στην υφαντοβιομηχανία του Κεμπέκ, είναι μια ταινία προκλητική, η οποία απαγορεύεται για έξι χρόνια προκαλώντας σκάνδαλο. Το Québec: Duplessis et après… (1972) , που πραγματεύεται τα πολιτικά επακόλουθα της θητείας του τέως πρωθυπουργού του Κεμπέκ, Μορίς Ντιπλισί.
Ο Ντενίς Αρκάν εγκαταλείπει τον ONF και γυρίζει την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας, το La Maudite Galette (1971), που συμμετέχει στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών. Ακολουθούν το Réjeanne Padovani, που το 1973 συμμετέχει στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στις Κάννες και στο Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, το GINA, το Le confort et l’indifférence, που το 1981 βραβεύεται από τους κριτικούς του Κεμπέκ και το Le Crime d’ Ovide Plouffe, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ροζέ Λεμελέν, τεράστια εγχώρια εμπορική επιτυχία το 1984.
Όλες οι ταινίες του Ντενίς Αρκάν φανερώνουν μια μεγάλη αγάπη για την ιστορία κι ένα πάθος για τους ήρωες που προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα.