Προτεινόμενα

Ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια, τις προσπάθειες επιβολής στην πολιτική ζωή της χώρας, της Μετα-πολιτικής, πάνω στην οποία μπορεί πιο εύκολα να επωάσει η ακροδεξιά ατζέντα και πολιτική. Σε αυτό βοήθησαν ,η επιβολή βίαιων νεοφιλελεύθερων μέτρων που διέρρηξαν το κοινωνικό ιστό της χώρας , η καθημερινή «δραστηριότητα» των συστημικών ΜΜΕ αλλά και άλλες αιτίες. Δεν ήταν δυνατό, από τα παραπάνω, να μην επηρεαστεί και ο τρόπος άσκηση του συνδικαλισμού που έτσι και αλλιώς εξελίχθηκε μέσα από τις δικές του παθογένειες. Γραφειοκρατία, ενδοτισμός, ιδιοτέλεια συνδικαλιστών, ιδεοληψία κοινωνικού εταιρισμού, ψευδο-επαναστατικός βερμπαλιστικός λόγος, αντι-ενωτική δράση, αναντιστοιχία εργατικής ηγεσίας με τα μέλη των συνδικάτων αλλά και οι μη καινοτόμες κινηματικές δράσεις είναι μερικές από τις ασθένειες του συνδικαλισμού. Continue reading “Η μετάλλαξη του συνδικαλισμού! Του Στάθη Τραχανατζή*” →

• Ο αντίπαλος μας πήρε στα σοβαρά. Πίστεψε δηλαδή ότι όντως αποτελούμε συστημικό κίνδυνο.
• Εμείς δεν πήραμε τον εαυτό μας στα σοβαρά. Δεν οργανωθήκαμε ποτέ για πραγματική μάχη.
• …ολόκληρη η δουλειά μας στήθηκε πάνω στο πιο καλό από τα καλά σενάρια
• Δεν γίνεται να πιστεύεις ότι οργανώνεσαι για πόλεμο και να μην κάνεις ούτε τις πιο μικρές κινήσεις για να περιορίσεις μερικά από τα βασικά όπλα του εχθρού, όπως οι τράπεζες και τα ΜΜΕ.
• Η πολιτική και οργανωτική μας λειτουργία αντιστοιχεί στις ανάγκες προ κρίσης.
• Να τελειώνουμε με την κουλτούρα της «καταγραφής άποψης». Να τελειώνουμε με την ευκολία του «εγώ τα είπα».
• Τώρα, λοιπόν, τι κάνουμε;
• Το πρώτο που έχουμε να κάνουμε είναι να παραδεχτούμε το αδιέξοδο.
• Σε αυτή την πορεία, το μοναδικό βαρίδι που χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας είναι η «ευκολία» με την οποία μάθαμε να δουλεύουμε όλοι μας.

Continue reading “Τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ. Του Νάσου Ηλιόπουλου” →

Με αφορμή ένα κείμενο θέσεων του Στέλιου Παπά με τίτλο “Plan B?” που δημοσιεύτηκε στο Ιδεολόγιο (με κλικ εδώ), έγινε η πιο κάτω ανταλλαγή ερωτήσεων και απαντήσεων:

 

Σύντροφε Στέλιο κάποιες απορίες στο κείμενό σου που έχω πλέον μετά τις τελευταίες εξελίξεις.

Α. Γιατι θεωρείς ότι το νόμισμα είναι το μοναδικό που ενώνει τους ευρωπαϊκούς λαούς και άρα η στρατηγική του κοινου ευρώ είναι αυτη που αναδιατασσει τις δυνάμεις μας κατα του νεοφιλελευθερισμου σε ευρωπαϊκό επίπεδο;

Δηλ δεν μπορούμε σαν Ευρωπαϊκή Αριστερά να αγωνιζόμαστε για τις ίδιες αξίες και για τη Δημοκρατια στα πλαίσια της ΕΕ αλλα με εθνικό νόμισμα;

Β. Η αλλαγή των συσχετισμών στην Ευρώπη από ότι αποδείχτηκε απαιτεί μακρύ δρόμο. Η προεκλογική μας πεποίθηση ότι θα πετύχουμε μια βιώσιμη συμφωνία έπεσε στο κενό διότι ο αντίπαλος χρησιμοποίησε την ισχύ του αδιαφορώντας για τον ορθό λόγο και τα επιχειρήματα μας. Άρα πόσα χρόνια είμαστε διατεθειμένοι να χάσουμε υπερασπιζόμενοι ένα κοινό νόμισμα που η άρχουσα αστική τάξη στην Ελλάδα για δικούς της λόγους εμφάνισε ως κατάκτηση; Από ότι θυμάμαι μάλιστα ο Συνασπισμος τότε ήταν κατά της εισόδου μας στη ζώνη του ευρώ. Έχουμε σκεφτεί πως αν η λύτρωση (και λεω αν διότι προφανως δεν εχω βεβαιοτητες) είναι η έξοδος από τη φωλιά του κουκου που έχει καταντήσει η Ευρωζώνη και δεν τη φέρουμε εμείς αυτή τη λύτρωση θα τη φέρει στο μέλλον κάποια αλλη πολιτική δύναμη που θα κινείται σε συντηρητικό η ακόμα και αντιδημοκρατικό πλαίσιο;

Συμπερασματικα δηλ ρωτώ μήπως η εμμονή μας στην ευρώ λύση είναι πλέον λίγο ξεπερασμένη με βάση τα νέα δεδομένα και χρειάζεται επαναχάραξη της στρατηγικής μας σε νέα βάση;

Θα με ενδιέφερε η απάντηση σας .

 

 

Αγαπητή συντρόφισσα Γιάννα

Είναι αλήθεια ότι ο διάλογος σε σχέση με την Ευρώπη την ιστορική φάση που περνάει και τις αναγκαίες πολιτικές επιλογές που πρέπει να ακολουθήσει η Αριστερά, δυστυχώς δεν έχει αναπτυχθεί ή για να είμαι επιεικέστατος δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς στο κόμμα μας.

Όπως γράφω στο σημείωμα μου, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα πολιτικό σχέδιο είναι υποχρεωμένος να εκτιμήσει α) ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ιστορικού χρόνου στον οποίο ζούμε και β) σε ποιο γεωπολιτικό χώρο θα επιδιώξουμε την εφαρμογή του πολιτικού μας σχεδίου. Δες το παρακάτω απόσπασμα του κειμένου.

Το συνολικό πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται στην ερμηνεία αφ’ ενός του «ιστορικού χρόνου» και αφ’ ετέρου στον προσδιορισμό του «γεωπολιτικού πεδίου» στο οποίο καλείται να αναπτύξει το στρατηγικό του σχέδιο.

Ο ιστορικός χρόνος καταγράφει μια διαρκώς διογκούμενη ισχύ του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού και πολυεθνικού κεφαλαίου.

Καταγράφει επίσης μεγάλες κινήσεις πολιτικών και οικονομικών ολοκληρώσεων. Τέτοιες διεργασίες είναι οι διαδικασίες για την συγκρότηση των BRICS, οι προσπάθειες συνεργασίας των χωρών της Λατινικής Αμερικής και φυσικά όλων αυτών έχει προηγηθεί παλαιότερα η ΕΟΚ και σήμερα η Ε.Ε.

Στο πλαίσιο αυτής της παγκόσμιας κίνησης πρέπει να εντάξουμε τόσο τις συμφωνίες NAFTA, CETA, TISA και TTIP.

Δεν ξέρω αν είναι αυτονόητο, ωστόσο είναι σαφές ότι οι συνεργασίες και οι συμφωνίες αυτές συνοδεύονται και από γεωστρατηγικές διευθετήσεις.

Όποιος λοιπόν συγκροτεί πολιτικά σχέδια χωρίς να πάρει υπ’ όψη του αυτά τα φαινόμενα πολύ απλά είναι εκτός τόπου και χρόνου.

Φοβούμαι, λοιπόν ότι για να μην πω ότι είμαι βέβαιος, ότι πολλές φορές διατυπώνονται προτάσεις και πολιτικές επιλογές χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψη τα παραπάνω. Το έλλειμμα επαρκούς ανάλυσης και συζήτησης σε σχέση με το πολιτικό μας σχέδιο είναι προφανές ότι μας παρακολουθεί και καταγράφει αμηχανίες και αντιφάσεις στην πολιτική μας. Ας συνεχίσουμε στο κείμενο:

Πολύ περισσότερο μια δύναμη της Αριστεράς που έχει ως στόχο τον κοινωνικό μετασχηματισμό, έχει υποχρέωση όχι μόνο να αναλύσει αυτά τα φαινόμενα, αλλά και να πει σε ποιο γεωπολιτικό χώρο θα δράσει, πως θα κατορθώσει να κάνει τις αλλαγές, ποιες κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες θα συγκροτήσει, ποια θα είναι τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του πολιτικού της σχεδίου.

Εδώ είναι προφανές ότι οφείλουμε να οργανώσουμε την ταξική πάλη τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες στο πλαίσιο του γεωπολιτικού χώρου που επιλέγουμε. Ας συνεχίσουμε στο κείμενο:

Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί μετά υπόλοιπα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ΚΕΑ, εκτιμώντας την σημασία της ιστορικής φάσης στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη και η Ανθρωπότητα, έχουν καταλήξει πριν περίπου 15 χρόνια ότι «κανένα κόμμα από μόνο του και σε μια μόνο χώρα της Ευρώπης, δεν έχει δυνατότητα να συγκροτήσει αποτελεσματικό στρατηγικό σχέδιο».

Θα προσθέσω ότι αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι κανένα εθνικό κράτος ακόμη και τα μεγάλα δεν έχουν την θεσμική και δικαιακή δυνατότητα να ελέγξουν την επιταχυνόμενη συσσώρευση και κυριαρχία του πολυεθνικού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Ας συνεχίσουμε στο κείμενο:

Επίσης ότι η επιταχυνόμενη παγκοσμιοποίηση μας υποχρεώνει να θεωρήσουμε την Ευρώπη ως «το ελάχιστο πεδίο στο οποίο θα μπορούσαμε να συγκροτήσουμε το κοινό στρατηγικό μας σχέδιο».

Τέλος το μεγάλο όπλο για να αποκρούσουμε την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού και πολυεθνικού κεφαλαίου, είναι η διεύρυνση και η υπεράσπιση των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων, είναι η ίδια η Δημοκρατία.

Το σημαντικό σε αυτήν την παράγραφο είναι ότι η επιταχυνόμενη συσσώρευση και κυριαρχία του πολυεθνικού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου συντελείται με πιο γρήγορους ρυθμούς από ότι η πολιτική και δημοκρατική ενοποίηση της Ευρώπης και ώσπου να συντελεστεί θα χρειαζόμαστε μια περισσότερο διεθνοποιημένη θεσμική θωράκιση που υπερβαίνει τα όρια της Ευρώπης. Αν δεν το καταφέρουμε η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού και πολυεθνικού κεφαλαίου πάνω στους Ευρωπαϊκούς και εθνικούς θεσμούς θα ενισχύεται. Κάτι τέτοιο επιχειρείται αυτήν την περίοδο με τις συμφωνίες ΤΤΙΡ, και CETA. Ας συνεχίσουμε στο κείμενο:

Η ύπαρξη της χώρας μας στον γεωπολιτικό χώρο της Ευρώπης, δεν προέκυψε ως μια πολιτική επιλογή, αλλά ως αποτέλεσμα μεγάλων ιστορικών γεωπολιτικών ανακατατάξεων.

Οι πολιτικές επιλογές όταν βρίσκονται σε αντιστοιχία με τις ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις έχουν δυνατότητα να εκφράσουν το κοινωνικά αναγκαίο. Στην χώρα μας όμως υπήρξαν και στιγμές που πολιτικές δυνάμεις αγνόησαν το γεωπολιτικό περιβάλλον και τα δεινά για τον λαό μας ήταν συντριπτικά.

Η πρώτη φορά ήταν όταν μας οδήγησαν σε εμφύλιο και η δεύτερη στην περίοδο της δικτατορίας, όταν οι παλικαρισμοί των συνταγματαρχών μας οδήγησαν σε εθνική τραγωδία.

 

Εδώ είναι σαφές ότι όποτε ιστορικά, ως χώρα και ως λαός, αγνοήσαμε τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και ισορροπίες οδηγηθήκαμε σε τραγωδίες.

—————————-

Ας περάσουμε τώρα στο νόμισμα.

Το πρόβλημα στην Ε.Ε. δεν είναι το νόμισμα αλλά το νεοφιλελεύθερο μοντέλο που οι σημερινοί συσχετισμοί δυνάμεων έχουν επιβάλει. Ιδιαίτερα στην περιοχή της Ευρωζώνης το οικοδόμημα της λεγόμενης «οικονομικής διακυβέρνησης» καταγράφονται αποτυπώνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την κοινωνική αναλγησία και τις αντιδημοκρατικές παραβιάσεις εκ μέρους των δυνάμεων που κυριαρχούν.

Παραδείγματα:

1. Οι ανισορροπίες και τα διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης που παρουσιάζονται ανάμεσα σε περιοχές αλλά και σε κράτη της Ε.Ε. δεν οφείλονται στο νόμισμα, άλλωστε δεν είναι όλες οι χώρες στο ευρώ, αλλά στην διαφορετική οργανική σύνθεση του κεφαλαίου που υπάρχει ανάμεσα σε περιοχές αλλά και σε κράτη. Η διαφορά αυτή συμβάλει ώστε να μετακυλύεται υπεραξία προς τις πιο αναπτυγμένες χώρες. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται και ανάμεσα σε περιοχές της ίδιας χώρας.
2. Πως Θεραπεύεται; Με την ενίσχυση της δημοσιονομικής πολιτικής που εντέλλεται να συγκροτεί και να χρηματοδοτεί περιφερειακά προγράμματα ώστε να επιστρέφονται πόροι που μετακυλίονται μέσα από τους μηχανισμούς της αγοράς.
3. Το ΠΔΠ (Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο) της Ε.Ε. με βάση τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις, μειώθηκε κάτω από το 1% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ όταν για στοιχειώδεις δημοσιονομικές ανάγκες απαιτείται ποσοστό 5%. Για δε τα προγράμματα σύγκλίσης τα ποσά μειώθηκαν κατά 34%.
4. Στην ζώνη του ευρώ εκτός από το νόμισμα υπάρχει και το μοντέλο της λεγόμενης οικονομικής διακυβέρνησης η οποία περιλαμβάνει α) την Τραπεζική Ενοποίηση και β) την Δημοσιονομική εναρμόνιση. Τραπεζική Ενοποίηση καθυστερεί και μόνο οι έλεγχοι των συστημικών τραπεζών έχουν προχωρήσει. Επίσης αντί για την ενοποίηση των προϋπολογισμών που συμβάλει στην δημοσιονομική εναρμόνιση έχει προχωρήσει μόνο ο έλεγχος των προϋπολογισμών μέσα από το λεγόμενο οικονομικό εξάμηνο
5. Αν όμως είχε προχωρήσει η τραπεζική ενοποίηση δεν θα είχαμε ως χώρα κανένα πρόβλημα με τις τράπεζες ή καλύτερα θα είχαμε όσα προβλήματα θα μας αναλογούσαν από το ενιαίο και ενοποιημένο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.
6. Αν είχε προχωρήσει και η δημοσιονομική εναρμόνιση και η ενοποίηση των προϋπολογισμών τότε δεν θα είχαμε πρόβλημα ούτε το 2009 όταν υποχρεωθήκαμε να μπούμε στα μνημόνια.
7. Αν είχαν προχωρήσει τα προηγούμενα δεν θα είχαμε πρόβλημα δανεισμού από τις αγορές ή καλύτερα θα είχαμε όσα θα είχε και οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρωζώνη.
8. Αυτοί είναι πολύ συνοπτικά και οι λόγοι που εμείς μιλάμε για περισσότερη Ευρώπη για βάθεμα της ενοποίησης κάτι που συνδέεται όχι μόνο με την οικονομική ενοποίηση αλλά και με την πολιτική ενοποίηση στο έδαφος της Δημοκρατίας. Όσοι το καθυστερούν και όσοι προτάσσουν τις εθνικές προτεραιότητες είτε το κάνουν προσχηματικά για να επιτρέψουν μια ανεπιστρεπτί κυριαρχία των αγορών πάνω στους θεσμούς και στην δημοκρατία, είτε από ιδεολογικές αγκυλώσεις εθνοκεντρικών αντιλήψεων, είτε από αριστερούς δογματισμούς που δεν τους επιτρέπουν να δουν την επιταχυνόμενη κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού και πολυεθνικού κεφαλαίου.
9. Σήμερα ασφαλώς και υπάρχουν χώρες της Ε.Ε. που βρίσκονται εκτός Ευρωζώνης. Η τάση όλων είναι βαθμηδόν να ενταχθούν στο ευρώ για να προστατεύονται από νομισματικές διακυμάνσεις και νομισματικούς πολέμους. Η αποχώρηση μιας χώρας από το ευρώ δεν είναι μια διαδικασία απομάκρυνσης από μια συνεργασία αλλά, όπως γράφω και στο κείμενο μου, συνεπάγεται σπιράλ από οικονομικούς ανταγωνισμούς διότι καμία χώρα δεν θα αποδεχτεί να την ανταγωνίζεσαι μέσα από υποτιμήσεις (Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία κλπ θα σε ακολουθήσουν στην υποτιμητική διαδικασία για να προστατεύσουν την παραγωγή τους, τον τουρισμό τους κλπ), αλλά και γεωπολιτικές ανακατατάξεις, τις οποίες δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε. Επί πλέον καμία από τις δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς που σήμερα μας συμπαρίσταται στο πλαίσιο της κοινής μας στρατηγικής δεν συμφωνεί με μια τέτοια προοπτική διότι βάζει σε κίνδυνο όλους τους λαούς της Ευρώπης.
10. Για όλους αυτούς τους λόγους η δική θέση είναι ότι πρέπει να προχωρήσει και να βαθύνει η ενοποίηση όχι μόνο ως οικονομική ένωση αλλά και ως δημοκρατική ένωση ώστε αφ’ ενός να κατακτηθεί η ισοτιμία ανάμεσα στα μέλη και να αποκρουστεί η κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού και πολυεθνικού κεφαλαίου. Η ταξική πάλη και ο κοινωνικός μετασχηματισμός έχει διευρυνθεί πέρα από τα εθνικά σύνορα. Γι’ αυτό και εντείνουμε την πάλη μας για την ενότητα των λαών της Ευρώπης, γι’ αυτό και διατρανώνουμε σε κάθε ευκαιρία ότι η Ευρώπη ή θα γίνει δημοκρατική και αλληλέγγυα ή θα διαλυθεί.

 

Με αυτές τις σημειώσεις ελπίζοντας ότι ανταποκρίθηκα στην υποχρέωση μου να σου απαντήσω .

 

Σε χαιρετώ

Συντροφικά

Στέλιος

 

Όσοι γνωρίζουν τα εσωκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ, ξέρουν πως οι κρίσεις στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν πολύ συχνότερες από τις καλές στιγμές του.
Στον ΣΥΡΙΖΑ τσακωνόμαστε για το αν θα έχουμε έναν, ή 11 επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο , για το ποιος θα καταθέσει το ψηφοδέλτιο στον άρειο πάγο, για το ποιος θα είναι ο τέταρτος και ο πέμπτος στην σειρά υποψήφιος ευρωβουλευτής , για το ποιοι θα είναι υποψήφιοι δήμαρχοι σχεδόν σε όλη την Ελλάδα , για το αν θα πρέπει να βγει αφίσα με το πρόσωπο του Τσίπρα , για το πόσοι θα ανέβουν στην εξέδρα , ακόμα και για το αν πρέπει να έχει αυτοκίνητο ο βουλευτής της Καστοριάς.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι μαζί σε ένα ευρωψηφοδέλτιο 42 ανθρώπων , σε μια λίστα 13 περιφερειαρχών, σε ένα γραμματέα της κεντρικής επιτροπής.
Στην πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια δεν συμφωνούμε πουθενά μεταξύ μας. Ακόμα και όταν συμφωνούμε, η κάθε τάση έχει διαφορετικά σχέδια για αυτήν την συμφωνία. Continue reading “Ο «πολυτασικός ΣΥΡΙΖΑ μας έφερε ως εδώ».. ( ο κάθε ένας όπως θέλει το παίρνει και αυτό). Του Θωμά Μπιζά” →

Χωρίς αμφιβολία ο ΣΥΡΙΖΑ περνάει την δυσκολότερη φάση της μέχρι σήμερα πορείας του.
Με αγχώδη ερωτήματα οι φίλοι του περιμένουν τις εξελίξεις των επομένων ημερών και γιατί όχι και των ωρών.
Θα διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα ανατραπεί η Κυβέρνηση; Θα γίνουν πραγματικότητα οι προσδοκίες των πιο σκληρών ευρωπαϊκών αλλά και ελληνικών κύκλων που επιδιώκουν να κλίσει η παρένθεση που άνοιξε την 25 Ιανουαρίου 2015;
Δρόμος για να αποτρέψουμε τα σχέδια για την ανατροπή της Κυβέρνησης υπάρχει;.
Χωρίς πολλές περιστροφές ας μπούμε στο κυρίως θέμα. Continue reading “Plan B? Tου Στέλιου Παππά*” →

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

Η πρόσφατη συμφωνία με τους δανειστές, αποτελεί ένα οικονομικό πραξικόπημα σε βάρος του λαού μας. Ο αναγκαστικός συμβιβασμός στον οποίο οδηγήθηκε ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο, συντελέστηκε κάτω από τον ασφυκτικό οικονομικό στραγγαλισμό μίας συμμορίας αδίστακτων εκβιαστών που θεωρούν ως πρώτο εχθρό τους την ίδια την Δημοκρατία.
Η συμφωνία όπως διαμορφώθηκε, μετά από έξι μήνες διαπραγμάτευσης, αποτελεί ένα νέο σκληρό μνημόνιο. H διαπραγμάτευση δεν έφερε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει τα κοινωνικά ισοδύναμα για να αντισταθμίσει τις επιπτώσεις της συμφωνίας, αλλά και να ξεμπερδέψει το συντομότερο με την διαπλοκή, το μαύρο χρήμα, τους διεφθαρμένους μιντιάρχες και τα μεγάλα συμφέροντα.

Continue reading “Η ενότητα του κόμματός μας θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας στο άμεσο μέλλον” →

1. Μετά από 5 μήνες επίπονης διαπραγμάτευσης, κατά την οποία η Ελλάδα εξάντλησε όλα τα μέσα πίεσης (διακοπή συνομιλιών, στάση πληρωμών, μονομερείς νομοθετήσεις, δημοψήφισμα), η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προχωρούν σε μια αναγκαία συνθηκολόγηση μπροστά στην επαπειλούμενη άτακτη χρεοκοπία, η οποία θα είχε οδυνηρές συνέπειες, κυρίως για τα πιο αδύναμα οικονομικά στρώματα.

Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μια συμφωνία – προϊόν εκβιασμού, που περιέχει όρους εκτός των ιδεολογικών πλαισίων του κόμματος και πολιτικές που δεν συνάδουν με τις προγραμματικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης. Για το λόγο αυτό, κρίνουμε ότι είναι αναγκαίο να αναζητηθούν τυχόν λάθη στις προεκλογικές εκτιμήσεις και στην ακολουθούμενη διαπραγματευτική τακτική, για τα οποία όλοι μας, ακολουθώντας το παράδειγμα του πρωθυπουργού, πρέπει με ειλικρίνεια να μιλήσουμε στο λαό. Δεν μπορεί κανείς πλέον να διατηρεί αυταπάτες για την σημερινή κατάσταση της Ε.Ε., καθώς περίτρανα αποδείχθηκε ότι ο νεοφιλελεύθερος δογματισμός έχει κυριαρχήσει ακόμα και έναντι θεμελιωδών ευρωπαϊκών αξιών, όπως η δημοκρατία και η αυτοδιάθεση.

Continue reading “Επιλέγουμε το δύσκολο δρόμο και παίρνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί!” →

Ο Τσου Εν Λάι είχε δίκιο όταν είπε πως την Γαλλική επανάσταση είναι νωρίς να την κρίνουμε. Υπάρχουν ιστορικά γεγονότα που μπορεί να κριθούν πολύ αργότερα από την στιγμή που συνέβησαν, ή και να μην κριθούν ποτέ γιατί απλά κανείς δεν θα ασχοληθεί μαζί τους.
Η συμφωνία της κυβέρνησης είναι βέβαιο πως θα κριθεί στην ζωή και θα κριθεί από την ιστορία .
Όμως έχει μια σημασία να δούμε τι έγινε εχτές το βράδυ.
Χτες ο Αλέξης Τσίπρας απέδειξε για άλλη μια φορά, πως είναι τύπος νικητή.

Continue reading “Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Του Θωμά Μπιζά* .” →

Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο η ελληνική Αριστερά σε όλες της τις εκδοχές είναι πραγματικά πολύ καλή, είναι να ανατέμνει τις επιλογές της και να ψηλαφίζει τα λάθη της, να κάνει την κριτική και την αυτοκριτική της. Είναι όμως μια ικανότητα την οποία απέκτησε με τρόπο επώδυνο, γλείφοντας τις πληγές της μετά από απανωτές, συντριπτικές ήττες. Είναι μία συζήτηση που έμαθε να κάνει διωγμένη, εκτοπισμένη, βασανισμένη. Είναι μία συζήτηση που έμαθε να κάνει, τη στιγμή που ο λαός που την είχε ακολουθήσει έμενε μόνος και αβοήθητος κι έσκυβε κι άλλο το κεφάλι.

Continue reading “Και τα λάθη μας, δικά μας είναι…Της Δανάης Κολτσίδα” →