Αλήθεια υπάρχουν σήμερα σκοτεινά χωριά; Προφανώς και υπάρχουν.Δεν είναι σίγουρα αυτά, στα οποία ο μύθος αναφέρεται. Είναι όμως αυτά, που θέλουν να χειραγωγούν τους πολίτες, να τους καθιστούν υπηκόους αυταρχικών ηγεμονιών, αντιδημοκρατικών εξουσιών και σύγχρονων αποικιοκρατιών. Απαντήσεις σε τέτοια χωριά υπάρχουν; Φαίνεται πως ναι, αφού μια τέτοια απάντηση βιώσαμε πρόσφατα, από ένα μικρό, αλλά κατ΄ έξοχήν ανυπάκουο στα κελεύσματα του σύγχρονου Ιερατείου των Ευρωπαίων ηγεμόνων χωριό. Είναι μόνο μια μικρή κουκίδα στο Νοτιονατολικό άκρο της γηραιάς Ευρωπαϊκής ηπείρου. Είναι όμως οικόπεδο γωνία, σε καταγάλανη θάλασσα με καθαρό ουρανό και δυνατό φώς. Το φώς αυτό είναι τόσο επικίνδυνο, που χωρίς τα κατάλληλα προστατευτικά μέτρα μπορεί να σε τυφλώσει. Ναί αλήθεια είναι. Ενίοτε συμβαίνει.
Έτσι συνέβη και στις 5 Ιουλίου του 2015, μετά από έξι χρόνια σκληρής λιτότητας. Την ημέρα αυτή ο λαός αυτός ύψωσε τη φωνή του και είπε ΟΧΙ στη σκληρή λιτότητα. Είπε ΟΧΙ στην αναξιοπρεπή ζωή. Είπε ΟΧΙ στις αντιδημοκρατικές πρακτικές και λογικές. Είπε ΟΧΙ στην κατάλυση της Δημοκρατίας. Είπε ΟΧΙ στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Είπε ΟΧΙ στην ψευδεπίγραφη φιλανθρωπία και στην έξαρση της διαφθοράς. Είπε ΟΧΙ στην απαξίωση αρχών και λογικής στη ζωή μας.
Είναι «μικρός ο λαός αυτός, μα πολεμά δίχως σπαθιά και βόλια, για όλου του κόσμου το ψωμί το φώς και το τραγούδι», όπως και ο ποιητής μας αποφάνθηκε.
Την ημέρα αυτή ο λαός μας σύσσωμος σχεδόν, έστειλε το δικό του μήνυμα, απέναντι στα σχέδια ανατροπής της βούλησης των λαών του κόσμου, από την παγκόσμια διχτατορία του κεφαλαίου, που η Ευρωπαϊκή ηγεμονία όχι μόνο υπερασπίζεται,αλλά ενστερνίζεται και εμφορείται πλήρως, απέναντι στο δίκαιο και την επιβίωση τους.
Αποδείχθηκε μετά από τόσα μίζερα και βασανιστικά χρόνια το σθένος του συμπαγούς ταξικού αποτυπώματος, αυτής της υπερήφανης απάντησης πανελλαδικά.Αυτό παρά τον σουρρεαλιστικό ορυμαγδό της κατατρομοκράτησης, της ψυχικής βίας και της κυνικής κινδυνολογίας του μιντιακού συστημικού κατήφορου,αλλά και του χρεωκοπημένου συστημικού πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Ενδεχομένως αυτά να αποτελούν τις πρώτες ενδείξεις του τέλους της μεταπολίτευσης, αφού η παρούσα περίοδος θα έχει μεγάλη ιστορική διάρκεια, γρήγορες πολιτικές και πολιτειακές μεταβολές και παρατεταμένες εντάσεις, από όλες τις αντιμαχόμενες και αμφιλεγόμενες πλευρές αλλά και οπτικές. Θα έχει όμως και θεαματικές αλλαγές, όσο ο λαός μας κρατάει τον πήχη ψιλά.
Ας είναι, «ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε»*. Εκείνος ξέρει να σπάει τα δεσμά του, ξέρει να διεκδικεί το δίκαιο του και να παλεύει τον αγώνα τον τίμιο, για όσο χρειάζεται.
Για αυτό λοιπόν για άλλη μια φορά, χρόνους πολλούς μετά τη βασιλεία η Ελληνική κοινωνία σ΄αυτή τη νέα εποχή αποφάσισε να:
• Κεφαλαιοποιήσει τη φωνή και τη λογική της, μπροστά στα νέα αδιέξοδα.
• Θωρακίσει τον Έλληνα πρωθυπουργό απέναντι στα κέντρα εξανδραποδισμού των έξω και μειοδοσίας των έσω, ώστε να φέρει σε πέρας μια βελτιωμένη βιωματκά συμφωνία, με αλλαγές στα μέρη και τα σημεία για τις αναπόφευκτες επιβαρύνσεις.
• Διαμορφώσει και να μεταφέρει τη φωνή της στους υπόλοιπους πληττόμενους λαούς του Νότου και όχι μόνο.
• Δρομολογήσει γέφυρα ελπίδας και επικοινωνίας μαζί τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν κατά το δυνατόν από κοινού, την αφαίμαξη του χρέους, που η χρηματοπιστωτική τοξικότητα των τραπεζικών Ιδρυμάτων δημιούργησε. Το χρέος αυτό μόνο Δημόσιο δεν είναι, όπως θέλουν να το λένε. Είναι παράγωγο της Τραπεζικής χρεωκρατορίας των Γερμανικών και Γαλλικών κατά κανόνα Τραπεζών και αναλογικά, αλλά σε μικρότερη έκταση των Τραπεζών των υπολοίπων χωρών.
• Διαπεράσει τον κοινωνικό ιστό του Ευρωπαϊκού θεμέλιου και να ανατάξει τις αξίες και τα οράματα των πολιτών αλλά όχι των υπηκόων.
Στην παρούσα συγκυρία μια χώρα όπως η Ελλάδα, δεν αιτείται φιλευσπλαχνία τύπου φυσικών καταστροφών η εκτάκτων αναγκών. Εκτός αν η Ε.Ε με αυτούς τους όρους αναγνωρίζει σαν τέτοια την καταστροφή που με δική της λαθεμένη συνταγή προκάλεσε. Ούτε για φυσική καταστροφή, ούτε για έκτακτη ανάγκη πρόκειται. Είναι σαφές ότι πρόκειται για καταστροφή του παραγωγικού ιστού της χώρας, που χωρίς αυτόν είναι αδύνατο οποιοδήποτε Οικονομικό αποτέλεσμα. Χωρίς ικανό επενδυτικό πακέττο καμμιά κρατική μηχανή δεν μπορεί να πάρει μπροστά.
Εξάλλου είναι γνωστή σ΄εμάς και στον πλανήτη ολόκληρο η σχέση διαφθοράς φιλανθρωπίας. Πρώτα σε σκοτώνω και μετά σε σώζω? ΟΧΙ δεν θα πάρουμε. Πλεονάζουν τα σχόλια για το είδος και το περιεχόμενο τέτοιων αντιλήψεων, διότι οι λαοί και κρίση έχουν και φρόνηση διαθέτουν. Η σοφία δεν είναι προνόμιο των λίγων και πολύ περισσότερο του κεφαλαίου.
Το κεφάλαιο χτίζεται με διαφθορά. Η σοφία με γνώση. Η γνώση έχει ανάγκη από Δημοκρατία και ελευθερία. Η Ελλάδα έχει ανάγκη και τις δύο αξίες. Δεν τις χαρίζει δεν τις πουλά. Τις αξιοποιεί, στο οπλοστάσιο της, το πολιτικό, το κοινωνικό το οικονομικό, αλλά και σ΄ αυτήν ακόμη την πολύπαθη καθημερινότητα μας.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από αξιοπρέπεια, αλήθεια αξιοπιστία. Εχει ανάγκη από ζωή παραγωγική, ουσιαστική, χωρίς θητεία, χωρίς μετακλήσεις.
Δεν έχει όμως σε καμμιά περίπτωση ανάγκη από το λαθραίο και αναξιόπιστο κεφάλαιο, που το μόνο που, καλά γνωρίζει να κάνει, είναι ν΄αρπάζει τη μπουκιά από το τραπέζι και όχι μόνο του φτωχού, αλλά κι αυτής ακόμη της εργατικής αριστοκρατίας. Νάναι σίγουροι λοιπόν οι άσπονδοι φίλοι μας ότι ο Ελληνας ζυγό δεν υπομένει, αλλά αν συμβεί θάναι για λίγο. Γι αυτό τούτο το ΟΧΙ θα γραφτεί στη σύγχρονη πολιτική Ιστορία της Ελλάδας και θα εξυφάνει αποτελέσματα. Είναι το δεύτερο σε λιγότερο από 75 συμπληρωμένα χρόνια και τόπαμε στην ίδια ηγεμονία τη Γερμανική. Από τότε μάθαμε όσα μαθαίνει μια ζωή και κάτι παρα πάνω, γιατί εδώ είναι Μεσόγειος και δεν φταίμε για την επικινδυνότητα του φωτός. Είναι όμως και τα νερά, πού τριγύρω μας βρέχουν πολύ ορμητικά επίσης. Ούτε γι΄αυτό φταίμε. Απλά συμβαίνει. Συμβαίνει όμως και κάτι που έντονα αποκτήσαμε στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ. Όμως μόλις πριν λίγο με μεγάλη χαρά απωλέσαμε. Τον ατομικισμό μας και την πάρτη μας. Το ποτάμι που το πήρε, (όχι το θολό), έφερε αλληλεγγύη και φιλαλληλία, χωρίς να ρωτάμε ο ένας τον άλλο από πού κρατάει η σκούφια μας. Γιατί από όπου και να κρατάει ένα είναι σίγουρο. Είναι Ελληνική, με ότι αυτό συνεπάγεται και περκλείει εντός του.
Τον φόβο εδώ λοιπόν, υποτίμησε η αγάπη για την ελευθερία και το δέος για την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα. Αυτές είναι οι δικές μας αξίες και είναι αδιαμφισβήτητα αδιαπραγμάτευτες.
*Το υποτιμημένο αριστούργημα του Μ.Νάιτ Σιάμαλαν
* Το εν λόγω χωριό μοιάζει με ένα κοινό χωριό του 19ου αιώνα. Οι κάτοικοι γνωρίζονται μετάξυ τους και ζουν μια καταπιεσμένη ζωή μιας και δεν τους επιτρέπεται να περάσουν τα σύνορα του χωριού, αφού στα τριγύρω δάση κατοικούν τέρατα. Οι μεγαλύτεροι του χωριού έκαναν στο παρελθόν συμφωνία με τα τέρατα να μην παραβιάσουν οι μεν τα σύνορα των δε. Τα παιδιά των χωρικών μεγαλώνουν μέσα στο φόβο. Το κόκκινο χρώμα είναι το «κακό»,το χρώμα των τεράτων. Εκείνοι για να προστατευθούν φορούν κίτρινο χρώμα που είναι το «καλό» και έτσι ζουν με επιφύλαξη και προσοχή. Μέσα σε όλα αυτά φουντώνει ο έρωτας του Λούσιους Χαντ(Χοακίν Φοίνιξ)και της Άιβι Γουόκερ(Μπράις Ντάλας Χάουαρντ). Άρχικά η αδερφή της κοπέλας διεκδικεί τον νέο, εκείνος όμως την αρνείται και τότε έρχεται κοντά με την τυφλή Άιβι. Ναι, η Άιβι είναι τυφλή μα βλέπει με τα μάτια της ψυχής. Κάθε άνθρωπος έχει γι’αυτήν το δικό του χρώμα. Ο Λούσιους, είναι ο ήσυχος επαναστάτης του χωριού, μετά απο ένα δυσάρεστο περιστατικό ζητά την άδεια απο τους μεγαλύτερους να διασχύσει το κοντινό δάσος και να εξασφαλίσει φάρμακα που τα έχουν τόσο ανάγκη, έτσι ώστε να μην θρηνούν θύματα απο απλές αρρώστιες. Η άδεια δεν του δίνεται ποτέ. Μια επίθεση όμως ενάντιον του Λούσιους, απο τον τρελλό του χωριού, κινειτοποιεί την Άιβι να τολμήσει να διασχύσει το δάσος για να φέρει φάρμακα ώστε να σωθεί η ζωή του καλού της που κινδυνεύει. Η Άιβι πέρνει το ρίσκο και αψηφά το φόβο για χάρη της αγάπης.
* Γιάννης Ρίτσος.
* Ναζίμ Χικμέτ.
