Όταν χτύπησε το τηλέφωνό μου σήμερα πριν τις 7 το πρωί, μετά το τρόμαγμα η πρώτη σκέψη μου ήταν ότι κάποιος αγενής, ανυπόμονος πελάτης κάτι θα θέλει. Δεν ήταν όμως έτσι. Στο τηλέφωνο ήταν ο φίλος μου ο Γιώργος από τη Φλώρινα, που για πρώτη φορά στη ζωή του ψήφισε αριστερά, για να με παρακαλέσει να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να μην πέσει η κυβέρνηση Τσίπρα. Γιατί όπως είπε αν πέσει αυτή η κυβέρνηση πάλι τα λαμόγια θα μας κυβερνήσουν και το σχέδιο των γερμανοτσολιάδων θα ευοδωθεί. Και σκέφτηκα τόσους συντρόφους μου και την αγωνία τους για να μην αποδειχτεί το σενάριο της αριστερής παρένθεσης και σκέφτηκα τους αγώνες που κάναμε, τις θυσίες που έχουμε υποστεί όλοι μας για να πετύχουμε το «πρώτη φορά Αριστερά».
Όταν όμως είδα το κείμενο των 109 συντρόφων και μελών της Κ.Ε., ήρθαν στα μάτια μου εικόνες από το βράδυ των εκλογών στα γραφεία της Θεσσαλονίκης και τα σκυθρωπά πρόσωπα κάποιων που ουσιαστικά απαξίωναν την τεράστια νίκη μας, που αγωνιούσαν για την προσωπική τους νίκη ή ήττα.
Σήμερα, αισθάνομαι περήφανος που πανηγύριζα το βράδυ του Γενάρη, αισθάνομαι όμως ότι το καθήκον που πήρα εκείνη τη μέρα μου δίνει το κουράγιο να παλέψω για όλους όσους μας εμπιστεύτηκαν. Είναι καθήκον να αποτρέψουμε το πραξικόπημα που στήθηκε αριστοτεχνικά για να γκρεμίσει την αριστερά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη.
Και σαφώς δεν είμαι ευχαριστημένος από τη συνθηκολόγηση στην οποία υποχρεώθηκε ο Τσίπρας και η διαπραγματευτική μας ομάδα στις Βρυξέλλες. Αλλά τι σχέδιο έχουμε να αντιπροτείνουμε και πάνω σε ποια οικονομία θα το εφαρμόσουμε;
Όσοι από μας καθημερινά ζουν με τους ανθρώπους του μόχθου και μοχθούν μαζί τους, έξω στην ύπαιθρο, στα χωράφια και στις σβουνιές των μαντριών, όσοι πασχίζουμε να εξασφαλίσουμε την καθημερινότητα μας, όσοι προσπαθούμε να κλέψουμε χρόνο από την κομματική μας ζωή για να βγάλουμε το μεροκάματο, ξέρουμε πολύ καλά, καλύτερα από τον καθένα, τον πόθο και τις θελήσεις της κοινωνίας.
Και αν αγαπητοί μου σύντροφοι, θεωρείτε ότι αριστερά είναι να σπας το κεφάλι σου στην πρώτη αναποδιά και να βγάζεις μετά κραυγές πόνου είστε βαθιά νυχτωμένοι. Η αριστερά έχει υποχρέωση να αντιλαμβάνεται την κοινωνία και να δρα μέσα στην κοινωνία.
Κορώνες αριστεροσύνης φτιαγμένες μέσα σε κομματικούς σωλήνες είναι έωλες και πιθανόν επικίνδυνες. Και επειδή έχουμε χορτάσει από λόγια και από θεωρίες ριζοσπαστισμού και επειδή το κόμμα μας χτίστηκε πάνω σε απόλυτα δημοκρατικές βάσεις και επειδή είναι κόμμα μελών και επειδή αδιέξοδα δεν υπάρχουν, η πιο δημοκρατική πράξη που θα επιβεβαιώσει την απαίτηση της πλειοψηφίας είναι να μιλήσουν όλα τα μέλη.
Τέλος, θα επαναλάβω ένα σημείο από μια ανάρτησή μου στο διαδίκτυο: «Σε ό,τι αφορά τον Τσίπρα, τον Παπά, τον Βούτση, τον Τσακαλώτο και άλλους συντρόφους μου που παιδεύτηκαν πέντε μήνες για τη διαπραγμάτευση τούς εμπιστεύομαι απόλυτα και τους στηρίζω αταλάντευτα» και αυτή η φράση είναι η φράση που κυριαρχεί στα στόματά όχι μόνο της πλειοψηφίας των μελών του κόμματος αλλά και της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Λοιπόν ΟΧΙ, δεν θα τους προδώσω, δεν θα δώσω το δικαίωμα στην μαύρη αντίδραση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη να πανηγυρίσει την πτώση μας. Και να είστε σίγουροι
VECEREMOS
Χρήστος Ρώσσιος
Συντονιστής
Β’ Ν.Ε. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
